WK Rock Hill

Het WK in Rock Hill was niet wat ik er van had gehoopt. Mijn gevoel richting het WK was goed. Ik voelde me de weken ervoor, super sterk. Ik reed goede tijden op Papendal en eigenlijk gingen alle trainingen wel lekker. Het EK, twee weken ervoor, kon eigenlijk niet beter gaan. Ik won elk rondje en werd uiteindelijk Europees Kampioen! Aan de voorbereidingen kon het dus eigenlijk niet liggen… Eenmaal in Amerika kon de week dan ook niet snel genoeg gaan voor mij. Ik had er zin in!

Photo: Craig Dutton

Wij kwamen met het team een week eerder aan en mochten pas vrijdags de baan op. Dus veel in het hotel hangen, op bed liggen, Netflix kijken, Starbucks bezoeken, rondje fietsen en een paar korte trainingen afwerken. Die week leek wel eeuwig te duren… Ik sliep niet helemaal top in Amerika en het was even flink wennen aan de hoge luchtvochtigheid. Het was super warm en ook erg benauwd. Dus aan de andere kant, was het maar goed dat we de tijd hadden om hieraan te wennen.

Photo: Craig Dutton

Te Gretig

BMX is vrij onvoorspelbaar, maar ik had het gevoel dat ik dit jaar een grote kans had op de titel. Groter dan andere jaren… Ik voelde me beter, sneller en sterker dan ooit. Ik ging dan ook met volle vertrouwen naar Amerika. Bij onze sport moet je op de dag van de wedstrijd 100% zijn. Je moet alles kunnen geven en ook alles moet op zo’n dag op zijn plek vallen. Ik had aan het begin van de dag niet het 100% gevoel, maar richting het einde van de dag wel. Ik wist dat ik kon winnen, mits ik gewoon alles deed, zoals ik het had getraind. Op een WK de finale halen, is al een prestatie op zich. Ik dacht toen, nu gaat het gebeuren! Ik had er heel veel zin in… Net iets TE veel zin. Ik vertrok te gretig en zat daardoor in het hek en verlies je het GOUD.

Toen ik over de finish kwam, ben ik dan ook meteen weggefietst van de drukte. Ik was super boos op mezelf en verdrietig tegelijk. Weer mijn start verprutst. Ik had na de race even een momentje voor mezelf nodig. Hierdoor miste ik wat er op de baan gebeurde, rond Alise. Ik had helemaal niet meegekregen wat er gebeurde op dat moment. Later bij de prijsuitreiking, heb ik Alise opgezocht en haar gefeliciteerd. Zij had de titel echt wel verdiend gewonnen, na alles wat zij heeft meegemaakt en voor de sport doet en laat. Na onze finale werd natuurlijk de Elite Men finale nog verreden. Deze heb ik samen met Merel, Papa, Martijn en Sarah nog afgekeken. Het grootste verdriet was toen wel gezakt. Toch bleef het daarna nog lang aan me knagen. Zelfs tijdens mijn kleine break, na het WK en toen ik begon met trainen. Ik heb het nu wel een plekje kunnen geven, maar het doet nog steeds wel een beetje pijn.

Photo: Craig Dutton

Focus op Argentinië

Na het WK is de energie meestal wel op. Het was een druk voorseizoen en de planning van het NK, EK en WK in één maand, hakt er ook wel in. Met de teleurstelling van het WK er ook nog eens bij, was het fijn dat ik een weekje even niets hoefde te doen. Ik heb veel geslapen, even lekker uitrusten en alleen dingen doen waar ik zin in had! Want een week later, lag de focus alweer op Argentinië. Hier worden de laatste twee wereldbeker wedstrijden verreden. Ik wil daar graag nog twee keer een mooi resultaat rijden en hopelijk dan de ranking weer te winnen. Ik probeer niet te veel aan die eindranking te denken. Ik wil gewoon beide wedstrijddagen het maximale er uit halen en nog twee keer laten zien dat ik hard kan fietsen. Als me dat lukt, dan komt die ranking vanzelf wel. Het zou uiteraard wel mooi zijn, als ik twee jaar op rij de wereldbeker ranking kan winnen!