Kerstmis vieren in Las Vegas. Het leven van een topsporter is zo slecht nog niet: zes weken in de Verenigde Staten als voorbereiding op het nieuwe seizoen.

We gaan met vijf ploeggenoten naar Amerika, toch een beetje de bakermat van het BMX-en. Hoewel de BMX in Nederland is uitgevonden, is het als sport groot geworden in Amerika en dat zie je nog steeds. Waar wij trainen, zijn drie of vier BMX-banen in de buurt dus we hebben enorm veel mogelijkheden. We gaan ook nog een weekje naar California, daar liggen twee Olympische banen, de replica van Beijing en die van Londen die inmiddels is omgebouwd naar de replica van Rio. Beide banen ken ik al van eerdere trainingskampen en wereldbekers.

“Ik vind het altijd fijn om met jongens te fietsen, die hebben toch meer kracht en techniek”

Fietsen als een vent
Het is heel fijn om samen te kunnen trainen met mijn teamgenoten. Dat lukt in Nederland niet iedere dag maar we proberen het wel zo vaak mogelijk zo te plannen dat het wel kan. Elke Vanhoof en Wouter Segers komen één keer per week vanuit België naar Nederland om samen te trainen, maar in Amerika zijn we dagelijks samen op de baan. Dat is niet alleen een stuk gezelliger, we maken elkaar ook sterker. Ik vind het altijd fijn om met jongens te fietsen, die hebben toch meer kracht en techniek. Voor meiden is het een compliment als je te horen krijgt dat je fietst als een vent. In Nederland nodigen we vaak de jongere jongens uit het team uit om met ons mee te trainen.

Californische zon

Vanwege die goede faciliteiten en de lucratieve wedstrijdseries, wonen veel toppers uit de BMX-wereld in Californië, zoals bijvoorbeeld Olympisch kampioen Maris Strombergs. Zelf denk ik er ook wel over na om in de toekomst naar de Californische zon te verhuizen. Vooralsnog is dat echter niet aan de orde. In de voorbereiding voor de Olympische Spelen van Rio is het niet ideaal. In Amerika is het leven toch heel anders en zo vlak voor de Spelen wil ik niet voor verrassingen komen te staan.

Kerstmis in Las Vegas
Hoewel ik het buiten het seizoen om heerlijk vind om thuis te zijn met familie en vrienden, verheug ik me ook op kerstmis in Las Vegas, de eerste keer dat ik kerstmis niet thuis vier. Maar de belangrijkste reden om hier te trainen is natuurlijk het weer. Krachttrainingen kun je overal doen, maar je moet ook je skills onderhouden en bijslijpen. Dat kan alleen op de baan en in Nederland zijn geen indoorbanen. In de winter zijn de mogelijkheden daarom beperkt.

Als we in januari terugkomen van trainingskamp moeten we nog twee maanden overbruggen tot de start van het nieuwe wereldbekerseizoen in maart. Hoe we dat invullen, is nog niet zeker. Het kan meevallen, maar ook tegen. Als we in Nederland niet kunnen trainen, zoeken we waarschijnlijk warmere oorden op in Zuid-Frankrijk, of we gaan naar de indoorbaan van Manchester. Er zijn genoeg opties in Europa.

“Ik ga ervan uit dat ik in Rio aan de start sta, maar helemaal zeker is dat pas na het WK in Colombia”

WK kwalificatie
Ik was eigenlijk naar Manchester gegaan om UCI-punten de verzamelen zodat ik volgend jaar automatisch geplaatst zou zijn voor het WK, maar door die crash was dat heel moeilijk geworden. Nu moet ik me volgend jaar gewoon zoals alle andere voor het WK kwalificeren. Dat is geen ramp. Om je te plaatsen moet je bij de wereldbekers minstens één keer de halve finales halen. Ik mik erop om bij alle drie de wereldbekerwedstrijden de finale te halen.

Olympische Spelen Rio
Komend seizoen ziet er vanwege de Olympische Spelen natuurlijk iets ander uit dan normaal. Ik ga ervan uit dat ik in Rio aan de start sta, maar helemaal zeker is dat pas na het WK in Colombia. Op dit moment is Nederland derde in de landenranglijst, daarom mogen we twee rijdsters afvaardigen. We moeten op de wereldbekers zorgen dat we die positie op de landenranglijst vasthouden en dan wordt na Colombia beslist wie er naar Rio mogen. Op dit moment komen Merle van Benthem en ik daarvoor in aanmerking, maar we hebben nog meer goede rijdsters in Nederland waaronder ook mijn zusje Merel. En BMX is een blessuregevoelige sport, dat heb ik zelf vorig jaar aan den lijve ondervonden.

“Ze zijn die medaille straks echt nog niet vergeten, maar het gaat er uiteindelijk om hoeveel druk ik mijzelf opleg”

Medaille niet vergeten
In 2012 waren de Olympische Spelen voor mij een grote ontdekkingsreis. De kwalificatie was destijds makkelijker en in Londen was alles nieuw voor mij: het Olympisch dorp al die andere sporters, zo’n grote wedstrijd. Ik kwam daar toen echt als broekie en niemand had verwacht dat ik een medaille zou winnen. Ik was heel onbevangen en dat zal nu anders zijn. Na het brons in Londen ligt er meer druk om mijn prestaties, dat begon eigenlijk direct na die finale al. Mensen verwachten het nu van me. Ze zijn die medaille straks echt nog niet vergeten, maar het gaat er uiteindelijk om hoeveel druk ik mijzelf opleg.